بدون پیوست

هر خط، نقطه‌ای دارد که دیگر از آن عبور نمی‌کند.
جایی میان ذهن و دست، پیوستِ ادامه از میان می‌رود.
«من»، باقی می‌ماند؛ اما نه در امتدادِ خودش!